U poređenju s gajenim, samoniklo voće ima mnogo prednosti. Osnovna je da u slobodnoj prirodi raste bez neposrednog uticaja čoveka. Ono nije zalivano, prskano hemikalijama, niti đubreno veštačkim đubrivima. To znači da mu za razliku od gajenog, hemikalijama nije uništena sposobnost samozaštite i poremećena biološka ravnoteža, zbog čega se nije istrošilo i osiromašilo, te je znatno vrednije i sa higijensko-prehrambenog aspekta.
Samonikle voćke se, za razliku od gajenih, razvijaju u optimalnim prirodnim uslovima, zbog čega su biološki vrednije, otpornije i manje ugrožene od prouzrokovača bolesti i štetočina, a njihovi plodovi bogatiji bioaktivnim sastojcima. Ono ima mnogostruko više vitamina, minerala, enzima i to u oblicima koje ljudskom organizmu najbolje odgovaraju, a to su upravo materije koje uspešno neutralizuju otrove koje svakodnevno na razne načine unosimo u organizam.
Korišćenjem šumskog voća u ishrani, ne samo da se izbegava „zatrovana“ hrana, već se prirodno jača opšta otpornost, jer šumsko voće osposobljava naš organizam da se bori protiv zagađene sredine. Najnovija istraživanja ukazuju da mineralna đubriva koja se koriste u intenzivnoj poljoprivrednoj proizvodnji indirektno, ugrađujući se u plodove, štetno deluju na ljudski organizam, pre svega nitritima. Ove materije se termičkom obradom i pod uticajem fermenata koji učestvuju u procesu varenja transformišu u nitrozamine, materije koje spadaju u kancerogene. Naučnici su na tragu dokazima da prirodna biljna hrana, u koju ubrajaju i šumsko voće, sadrži neke supstance koje sprečavaju nastanak raka, a kojih nema u plodovima gajenih voćaka. Ispitivanja su usmerena prvenstveno na ulogu selena koji je češći sastojak samoniklog voća, a prema najnovijim ispitivanjima se smatra antikancerogenim elementom. Taxus baccata (tisa) sadrži alkaloid taksol, koji predstavlja osnovni, izuzetno efikasan sastojak novog leka koji se koristi u lečenju nekih kancerogenih oboljenja jajnika, dojke, pluća, vrata…
Piše: Svetlana Mujanović
